Premier Lig'de yine 'aman Allah'ım ne oluyor burada?' dedirten bir maç yaşandı. Bournemouth evinde West Ham'ı ağırlıyor, ilk yarı bitiyor, skor tabelasında misafir takımın 2-0 üstünlüğü yazıyor. Wilson isimli arkadaş, sanki tek başına maçı bitirmeye gelmiş gibi, 11 ve 35. dakikalarda ağları havalandırıyor. E haliyle herkes 'Maç bitti, dağılın beyler' moduna giriyor. Premier Lig'in o meşhur 'Her şey olur' kuralı olmasa, biz de bu haberi hiç yazmazdık zaten.
Ama gelin görün ki, ikinci yarıya Bournemouth 'Pes etmek yok!' diyerek başlıyor. Önce Tavernier penaltıdan farkı 1'e indiriyor, işler bir anda değişiyor. Ve işte tam o 'acaba mı?' diye içimizden geçirdiğimiz dakikalarda, 80. dakikada sahneye Enes Ünal giriyor. Daha ısınma hareketlerini yapmaya bile vakit bulamadan, oyuna girdiği 81. dakikada topu ağlara gönderiyor! Sanki uzun bir uykudan uyanmış da, 'Aaa, bu top neydi yahu, eskiden ben bunlarla gol atardım' demiş gibi, pıt diye golünü atıveriyor. Dile kolay, tam 341 gün sonra gol atıyor adam! Yani yaklaşık bir yıl sonra futbol topunun kokusunu tekrar hissetmiş gibi bir durum.
Artık Enes'in gol sevinci mi dersiniz, Bournemouth yedek kulübesinin 'Nihayet!' çığlıkları mı dersiniz... West Ham'lılar da herhalde 'Bu adamı unuttuk sanmıştık, meğerse antrenman yapıyormuş gizli gizli' diye içlerinden geçirmişlerdir. Sonuçta, bu golle maça denge geldi ve mücadele 2-2 bitti. Bournemouth, Enes'in 'Ben buradayım!' mesajıyla puanını 19'a yükseltirken, West Ham da bir puanla 11 yaptı. Enes Ünal'ın bu golü, sadece bir gol değil, resmen bir 'Ben ölmedim, yaşıyorum!' deklarasyonuydu!