SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
UEFA Şampiyonlar Ligi'nin 4. haftasında Barcelona, sahasında Aston Villa'yı 3-0 mağlup etti. Lamine Yamal perdeyi açarken Raphinha attığı iki golle gecenin yıldızı oldu ve Katalan ekibi puanını 9'a yükseltti.
Maçın ilk düdüğüyle birlikte Barcelona öyle bir top oynamaya başladı ki, insan ister istemez ekrana bakıp acaba kumandada hız ayarı mı var diye kontrol ediyor. Paslar tıkır tıkır, üçgenler cetvelle çizilmiş gibi. Aston Villa'lı oyuncuların hali ise pazartesi sabahı metroda yanlış vagona binip işe geç kalacağını anlayan beyaz yakalıya benziyordu; koşuyorlar ama nereye koştuklarını en çok onlar merak ediyor.
Lamine Yamal'ın golü bildiğin tiyatro perdesi gibiydi. Hani oyunun en heyecanlı yerinde ışıklar bir anda kararır, seyirci susar ya, öyle bir an. Top ağlarla buluşunca Katalan tribünleri aynı anda derin nefes alıp verdi; sanki 50 bin kişi topluca çayından ilk yudumu almış gibi rahatladı. Yamal sevinirken bile abartmıyor, adeta kargoyu teslim edip imzayı alan kurye rahatlığında.
Sonra sahneye Raphinha çıktı ve geceyi resmen fazla mesaiye çevirdi. Bir gol atıp kenara çekilmek yok, iki gol atıp tabelayı tek başına güncellemek var. Brezilyalı kanat oyuncusu öyle oynadı ki, Villa savunması onu marke etmeye çalışırken markette indirim kovalayan kalabalık gibi birbirine girdi. Top bir orada, bir burada, Raphinha hep boşlukta. Böylesine gecelerde savunmacı olmak, yağmurlu günde cam silmeye çalışmak gibidir; silersin, yine iz kalır.
Aston Villa cephesinden bakınca tablo, tatile Barcelona'ya gidip yanlışlıkla boğa güreşine katılan İngiliz turist kafilesi gibiydi. Güneş güzel, şehir güzel, stat ışıl ışıl ama sahada bir türlü tatil modundan çıkamadılar. Üç gol yiyen takımın yedek kulübesindeki sessizlik, elektrik faturasını açan ev halkının sessizliğine benziyordu; herkes birbirine bakıyor ama kimse yüksek sesle konuşmak istemiyor.
3-0 öyle bir skordur ki, ne tam hezimet diye ağlarsın ne de ucuz kurtulduk diye sevinirsin. Tribünde gol yedikçe telefonu ters çevirip bakmamaya çalışan dayı modeli hemen devreye girer. İkinci golden sonra umutlar askıya alınır, üçüncü golden sonra muhabbet tamamen baklavanın şerbeti güzel miydi, dönüş uçağı kaçta gibi konulara döner. Barcelona her golde sanki ev sahibinin misafire bir tabak daha uzatması gibi ısrarcıydı; Villa ise artık aç değilim abi modundaydı.
Katalanlar puanını 9'a çıkardı, kağıt üstünde mis gibi tablo. Şampiyonlar Ligi'nin yeni düzeni zaten başlı başına komşu apartman toplantısı gibi; herkes puanını hesaplıyor, averajını kolluyor, kim kiminle oynadı diye dedikodu yapıyor. Barcelona şimdilik toplantıda sözü kapmış yönetici edasında, top bende, proje bende diyor. Raphinha ile Yamal varken bu özgüven biraz da haklı; evde iki tane çalışkan çocuk varsa misafir ağırlamak kolay olur.
Gecenin özeti şu: Barcelona topu istedi, aldı, bir daha da geri vermedi. Villa ise dönüş yolunda muhtemelen aynı cümleyi kuracaktır, yapacak bir şey yoktu, adamlar çok iyiydi. Futbol bazen böyledir; bir taraf geceyi yıldızlarla kapatır, diğer taraf bavula üç gol sığdırmaya çalışır. Raphinha iki golle manşeti kaptı, Yamal perdeyi açtı, Villa da Katalonya gecesinden eli boş ama bol fotoğrafla döndü. Herkesin içi rahat olsun, rövanş falan yok, anı olarak kalacak.