SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Samsunspor, tartışmalı hakem kararlarına tepki göstererek Türkiye Futbol Federasyonu'na çağrıda bulundu. Kulübün çıkışı kısa sürede futbol gündeminin üst sıralarına yerleşti. Olayın kendisi bu kadar net, gerisi zaten hepimizin ezbere bildiği senaryo.
Türk futbolunda TFF'ye çağrıda bulunmak artık milli bir sabah rutini haline geldi. Kimisi çayını demlerken güne başlıyor, kimisi puan cetveline bakıp derin nefes alıyor, kulüpler ise basın açıklamasıyla ısınıyor. Samsunspor'un çıkışı da bu açıdan sürpriz değil, aksine takvimin yaprağının değiştiğini gösteren sağlıklı bir işaret. Yaprak kıpırdamasın, hakem düdüğü kıpırdasın, biz yine aynı konuyu konuşalım.
İşin tribün tarafı ise bambaşka bir evren. Samsun'da çay ocağında maç izleyen dayı ile stadyumda atkısını kemiren genç aynı cümlede buluşuyor: Hocam orada ne gördün? Bu cümle, Türkçede öznenin, nesnenin ve sabrın aynı anda kaybolduğu nadir anlardan biri. Hakem kararını beğenmeyen taraftarın yüz ifadesi, markette etikete bakıp kasada başka fiyat gören vatandaşınkiyle birebir aynı. Aradaki tek fark, markette kasiyerle tartışıyorsun, futbolda televizyonla tartışıyorsun ve televizyon asla cevap vermiyor.
Aslında hakem tartışmalarını gündelik hayata tercüme edince her şey daha anlaşılır oluyor. TFF'ye çağrı yapmak, ev sahibine kira artışı için mesaj atmak gibi bir şey. Mesajı atıyorsun, görülüyor, sonra komşularla merdivende dedikodusunu yapıyorsun. Kimse taşınmıyor, kimse evden çıkmıyor, herkes aynı apartmanda yaşamaya devam ediyor. Bizim lig de böyle kocaman bir apartman. Her hafta bir daireden ses yükseliyor, diğerleri balkondan dinleyip kendi sırasını bekliyor.
Modern futbolun en büyük ironisi de burada yatıyor. Her yerde kamera var, her açıdan tekrar var, ağır çekim var, çizgiler var, ama ikna olmuş tek bir taraftar yok. Teknoloji ilerledikçe tartışmanın çözünürlüğü de artıyor, 4K izleyip bulanık uzlaşıyoruz. Aynı pozisyonu on kez izleyen on bir kişi, on bir farklı sonuç çıkarıyor. Yakında pozisyonu dondurup mahalle bakkalına sorma noktasına geleceğiz, çünkü bakkalın objektifliğine olan güven, genel futbol gündemine olan güvenden daha yüksek.
Çağrı kelimesi de Türk futbol sözlüğünde çok özel bir yere sahip. Normal hayatta çağrı yaparsın, biri gelir. Futbolda çağrı yaparsın, herkes konuşur, kimse gelmez. TFF'ye çağrı yapmak, trafikte kornaya basmak gibidir. Basarsın, rahatlarsın, trafik açılmaz. Ama basmazsan da içinde kalır. Samsunspor bu kornaya basmış, arkadaki bütün tribün de camı açıp eşlik etmiş. Konvoy oluşmuş, istikamet aynı, herkesin dilinde aynı türkü.
Samsunspor taraftarını anlamak için Karadeniz'in dalgasını düşünmek yeterli. Sakin başlar, bir anda yükselir, kıyıya vurunca da köpüğü haftalarca konuşulur. Bu tepki de öyle günübirlik bir sinir değil, birikmiş bir tribün hafızası. Yıllarca deplasman otobüsünde uyumamış, yağmurda pankartı ıslanmış, son dakikada sevinci kursağında kalmış insanın sabrı. O yüzden bu çağrıyı sadece bir metin gibi okumak eksik kalır. Bu, çekirdek çitleyen bilgelikle atkı sallayan tutkunun ortak bildirisi.
Sonuçta Samsunspor'un TFF'ye çağrısı yine rafa kalkan çağrılar arşivindeki yerini alacak, tartışmalı kararlar bir sonraki haftanın konusunu doğuracak ve biz yine aynı döngüde buluşacağız. Türk futbolu böyle bir dizi: Her bölümde düdük var, her sezonda çağrı var, finali ise hiç yayınlanmıyor. Belki de asıl çağrımız birbirimize olmalı: Sakin olun, çayınız soğumasın, düdük çaldı diye kalp kırmaya değmez. Çünkü düdük bir gün herkes için çalar, ama tribün dostluğu baki kalır.